آوانويسي درموسيقي قديم ايران(نت)
آوانويسي د رموسيقي قد يم ايران بوسيله حروف ابجد نوشته مي شد ه است. كه هر حرف آن نماينده يك پرده ازدستان ساز بوده است.
از« ا» تا « ي » و نت هاي (نغمات) بعد از آن با تركيب دوحرف ابجد از« يا » تا « يح » مانند:
ا ب ج د ه و ز ح ط ي يا يب يح يد يه يو يز يح
هيجده نغمه فوق شامل تمام نغمات يك دور ذي الكلّ (اكتاو،هنگام) است.
نغمات كامل يك اكتاو موسيقي اروپايي شامل دوازده نيم پر ده مساوي است كه هفت نغمه آنرا پر ده هاي:
Si la sol fa mi re do ناميده اند وبقيه ميان پرده ها را بوسيله علامت هاي ديز(#) ويا بمل(b) مانند: si بمل(si b) ويا mi بمل (mi b) نام گذاري مي كنند.
درحالي كه درموسيقي ايراني علاوه بر فواصل پرده و نيم پر ده ، پرده هايي حدود سه ربع پر ده(همان كه به عاد ت معمول به آن ربع پرد ه مي گويند) نيز وجود د ارد كه امروز آنهارا بوسيله علامات كُر ُن( ) وسُر ي ( ) نام گذ اري مي كنند مانند:
Reكُرُن (re ) ويا mi كُرُن (mi ) ، كه در نتيجه تعداد نغمات موسيقي ايراني دريك اكتاو شامل 24 ربع پر ده است. امّا از آنجا كه نسبت هاي فواصل موسيقي ايران از تقسيمات نيم پر د ه و ربع پر د ه مساوي برخوردار نيست ، د رنتيجه تقسيم يك پرد ه شامل سه فاصله است:
يك نيم پرده كوچك كه درقد يم به آن بُعدِ بَقيه (ب) مي گفتند. ويك نيم پرده بزرگ ، كه آن قابل تقسيم به د و جزء كوچكتر بوده است و پرد ه آن را بُعد مُجَنَّب (ج) مي گفتند كه امروز اين فاصله را بوسيله علامت كُرُن( )تعيين مي نمايند . با اين روش تقسيم است كه نغمات كامل يك اكتاو موسيقي ايراني از قد يم تا امروز شامل هفد ه نغمه است.
ب ج د ه و ز ح ط ي يا يب يج يد يه يو يز يح
بد يهي است كه براي اجراي هر مقام ، يا دستگاه تمام نغمات بكار گرفته نمي شوند، بلكه گروهي از آنها به مناسبت مايه مخصوص (مُد) مورد نظر انتخاب مي شوند.(مفهوم دستگاه هم همين است)
منبع: كتاب هفت د ستگاه موسيقي ايران –استاد مجيد كياني
جستجو ارسال نظر خصوصي۱ ارسال نظرخصوصی2 گفتگوي آنلاين
fvbhjkla
