درس اسراراست نقش جان تو      درس نه،تعليق نه،تكراركن

يكي ازاصول شيوه رديف نوازي تكراراست.ازآنجائي كه زبان موسيقي رديف نوازي زبان اسراراست،نكا ت ظريف ومعنوي دراين شيوه اكتسابي نيست ،وتنها هدايت شدني است.

شيوه زيبا نواختن ونحوه بيان گوشه ها،ازراه تمرين حا صل نمي شود.زيرا تمرين بيشتريك عمل فيزيكي وآماد ه شد ن براي بعداً ويا آيند ه تلقي مي شود.

درحالي كه موسيقي هميشه درزمان حال صورت مي گيرد.از همان موقعي كه يك هنرجو يا شاگرد درس اوّل وحتّي جمله اوّل را به صورت درس فرامي گيرد ،وآن را اجرامي كند ،درحقيقت درآن لحظه او دارد يك موسيقي اجرامي كند وآينده درآنجا وجود ندارد، وهرزمان ديگري هم آنها رااجرا كند باز زمان حال است.

بنا براين موسيقي نمي تواند اجرا شود ولي درزمان حال آماده براي شنيدن نباشد.وباهدف آماده شدن براي بعد انجام شود.واگر با اين هد ف اجرا شود هنر جو اصلا نمي تواند از اجراي خودش لذت ببرد و به حالت گفتگوئي موسيقي توجّه كند. واين گونه اجرا برايش مثل تكليف وعملي خسته كننده مي شود.

درتمرين هنرجو به دنبال سريع تر نواختن ويا بدست آورد ن تكنيك ها ومهارت ها ي فيزيكي اجرائي  وافزودن تزئينا ت است.دراين روش يك اعتماد به نفس ومهارت موقتي هم به د ست مي آورد كه بعد ازمدّت كوتاهي نقصا ن درتمرين  دوباره مثل اوّل مي شود وتمام مهارت هايش را از دست مي دهد. درواقع او ، وابسته به تمرين ميشود.

پس يك هنرجوبايد بياموزد كه چطورموسيقي را د رلحظه وزمان حا ل باتمام تغييراتش اجرانمايد ،وموسيقي را با همان توان واحساسي كه در اين لحظه در اوهست اجرا نمايد،وهمچنين نغمات را باوسعت د رنحوه بيان درزمان حال تجربه نمايد.

ازديگر تفاوت هاي تكراربا تمرين مي توان اين نكته مهم راگفت كه هنرجو دراين روش ازاجراي خودش راضي نيست ومدام آرزومند است كه آنهارا بهتر اجراكند وبدين طريق رنج مي برد. اما در روش تكرار ، شاگرد يا استاد موسيقي ، درلحظه اجرا  وبعد از اجرا كاملاً از اجرا رضايت دارد.چون او باهد ف معنوي گوشه ها را اجرامي كند واجراي خود را كاملاً جدي محسوب مي كند. وفرصت ديگري را براي شنيد ن ،درك ولذ ت معنوي برد ن نمي بيند، انگار در برابرديگران كنسرت اجرا كرد ه است. اوديگر خود را نمي بيند كه يك استادهست يا يك شاگرد  مبتدي ، برايش زيبايي نغمات وگفتگوي موسيقي مهم است. بنا براين فرهنگ شكر در اين شيوه به درستي مشاهده مي شود.

هرزمان اجراي موسيقي چنين  باشد كسب كرد ن چيزهايي كه اكتسابي نيستند به راحتي صورت مي گيرد .حتا تكنيك ها ومهارت هاي اجرايي هم به سرعت به د ست مي آيند، وهيچگاه با كمبود تكرار افت نمي كنند ، بلكه بسيار مشاهده شد ه كه پيشرفت هم صورت گرفته است. 

درس اسراراست نقش جان تو      درس نه،تعليق نه،تكراركن

يكي ازاصول شيوه رديف نوازي تكراراست.ازآنجائي كه زبان موسيقي رديف نوازي زبان اسراراست،نكا ت ظريف ومعنوي دراين شيوه اكتسابي نيست ،وتنها هدايت شدني است.

شيوه زيبا نواختن ونحوه بيان گوشه ها،ازراه تمرين حا صل نمي شود.زيرا تمرين بيشتريك عمل فيزيكي وآماد ه شد ن براي بعداً ويا آيند ه تلقي مي شود.

درحالي كه موسيقي هميشه درزمان حال صورت مي گيرد.از همان موقعي كه يك هنرجو يا شاگرد درس اوّل وحتّي جمله اوّل را به صورت درس فرامي گيرد ،وآن را اجرامي كند ،درحقيقت درآن لحظه او دارد يك موسيقي اجرامي كند وآينده درآنجا وجود ندارد، وهرزمان ديگري هم آنها رااجرا كند باز زمان حال است.

بنا براين موسيقي نمي تواند اجرا شود ولي درزمان حال آماده براي شنيدن نباشد.وباهدف آماده شدن براي بعد انجام شود.واگر با اين هد ف اجرا شود هنر جو اصلا نمي تواند از اجراي خودش لذت ببرد و به حالت گفتگوئي موسيقي توجّه كند. واين گونه اجرا برايش مثل تكليف وعملي خسته كننده مي شود.

درتمرين هنرجو به دنبال سريع تر نواختن ويا بدست آورد ن تكنيك ها ومهارت ها ي فيزيكي اجرائي  وافزودن تزئينا ت است.دراين روش يك اعتماد به نفس ومهارت موقتي هم به د ست مي آورد كه بعد ازمدّت كوتاهي نقصا ن درتمرين  دوباره مثل اوّل مي شود وتمام مهارت هايش را از دست مي دهد. درواقع او ، وابسته به تمرين ميشود.

پس يك هنرجوبايد بياموزد كه چطورموسيقي را د رلحظه وزمان حا ل باتمام تغييراتش اجرانمايد ،وموسيقي را با همان توان واحساسي كه در اين لحظه در اوهست اجرا نمايد،وهمچنين نغمات را باوسعت د رنحوه بيان درزمان حال تجربه نمايد.

ازديگر تفاوت هاي تكراربا تمرين مي توان اين نكته مهم راگفت كه هنرجو دراين روش ازاجراي خودش راضي نيست ومدام آرزومند است كه آنهارا بهتر اجراكند وبدين طريق رنج مي برد. اما در روش تكرار ، شاگرد يا استاد موسيقي ، درلحظه اجرا  وبعد از اجرا كاملاً از اجرا رضايت دارد.چون او باهد ف معنوي گوشه ها را اجرامي كند واجراي خود را كاملاً جدي محسوب مي كند. وفرصت ديگري را براي شنيد ن ،درك ولذ ت معنوي برد ن نمي بيند، انگار در برابرديگران كنسرت اجرا كرد ه است. اوديگر خود را نمي بيند كه يك استادهست يا يك شاگرد  مبتدي ، برايش زيبايي نغمات وگفتگوي موسيقي مهم است. بنا براين فرهنگ شكر در اين شيوه به درستي مشاهده مي شود.

هرزمان اجراي موسيقي چنين  باشد كسب كرد ن چيزهايي كه اكتسابي نيستند به راحتي صورت مي گيرد .حتا تكنيك ها ومهارت هاي اجرايي هم به سرعت به د ست مي آيند، وهيچگاه با كمبود تكرار افت نمي كنند ، بلكه بسيار مشاهده شد ه كه پيشرفت هم صورت گرفته است.